Stuk voor stuk (11)

Aflevering 11 (juli 2016)

Er zijn grenzen (deel 3)

In de Franse tijd is een stroom op gang gekomen van formulieren die de gemeenten verplicht zijn in te vullen. De opeenvolgende jaargangen van de gemeentelijke archieven laten mooi zien hoe deze informatiebehoefte van de centrale overheid en andere instanties tot ontwikkeling is gekomen. En tot enorme proporties is uitgegroeid. Een groot voordeel van deze gegevenshonger is dat de archiefonderzoeker nu kan meelezen en zo veel te weten kan komen over een breed scala aan onderwerpen. Met dank aan de vermoeide ambtenaren.

Tot deze formulieren behoort ook de jaarlijkse opgave aan de rechtbanken van de “gewelddadige levensberoovingen, ingezonderheid dat der zelfmoorden”. Naast de invulling in aard en aantal van de levensbeĆ«indigingen bevat deze Staat S ook een korte beschrijving van het gebeurde. Met naam en toenaam. Waarom deze informatie van statistisch of beleidsondersteunend nut kan zijn is niet duidelijk.

En de archiefonderzoeker leest mee. Het wel heel persoonlijke van de gemelde suĆÆcides stelt hem dan wel voor de vraag of ook bij deze vroegere gebeurtenissen de huidige gedragscode geldt. Ook hier zorgvuldig zijn en er geen bekendheid aan geven? Ook hier het respect voor de pleger voorop stellen?

Ik kies bij het gebruik van deze archiefinformatie voor de toepassing van onze omgangsnorm anno 2016. Een grens dus voor altijd. Het archief als laatste rustplaats.

Hans Jonker

 

scanscan 2
  



 

 

Laatst gewijzigd: 11/07/16